?What if you had a second chance with the one that got away
اگر با کسی که رفته، یه شانس دوباره داشته باشی چی؟

Introduction:

نویسندگان: Richard Linklater و Julie Delpy
کارگردان: Richard Linklater

خلاصه داستان: زن و مردی که 9 سال پیش یک شب رو در وین با هم گذرئنده بودن، مجدداً در پاریس بهم برخورد می کنن…

بازیگران: Ethan Hawke و Julie Delpy

ژانر: درام، رومانتیک
درجه فیلم: R (می په به خاطر صحبت هایی که درباره س ک س می کنن!!!!)
مدت زمان فیلم: 80 دقیقه
امتیاز فیلم در imdb با 47,433 شرکت کننده: 8.1
امتیاز خود من به این فیلم: با دید حرفه ای 9 … با دید شخصی 20!
اولین اکران: 17 جون 2004 – آلمان
اطلاعات تکمیلی: http://www.imdb.com/title/tt0381681

What I Feel:

این فیلم…. منو کشت! :|
از اولش چنان درش غرق شدم که گذر زمان رو حس نمی کردم! آدم باورش نمی شه یه فیلم که از اول تا آخرش 2 نفر تو خیابون راه می رن و فقط با هم حرف می زنن، می تونه اینچنین مسحور کننده باشه! و چنان ازش لذت ببری که وقتی حس می کنی داره به آخرش نزدیک می شه حالت گرفته می شه.
تو یه ربع آخر فیلم من یه جعبه دستمال کاغذی صرف پاک کردن اشکام کردم! هیچ توضیحی نمی تونه به اندازه صحبت طولانی سلین تیو اواخر فیلم، در مورد این احساسم گویا باشه:

We have this exciting time together… and he leaves and I miss him, but at least I’m not dying inside. When someone’s always around me, I’m suffocating

No, wait, you just said that you need to love and be loved -

Yeah, but when I do, it quickly makes me nauseous. It’s a disaster. I mean, I’m really happy only when I’m on my own. Even being alone, it’s better than sitting next to a lover and feeling lonely. It’s not so easy for me to be a romantic. You start off that way, and after you’ve been screwed over a few times… you forget about your delusional ideas and you take what comes into your life. That’s not even true. I haven’t been screwed over… I’ve just had too many blah relationships. They werert mean, they cared for me… but there were no real connection or excitement. At least, not from my side

?God, I’m sorry, is it really that bad? It’s not, right -

You know, it’s not even that. I was… I was fine until I read your fucking book. It stirred shit up, you know? It reminded me how genuinely romantic I was… how I had so much hope in things… and now it’s like I don’t believe in anything that relates to love. I don’t feel things for people anymore. In a way, I put all my romanticism into that one night… and I was never able to feel all this again. Like, somehow this night took things away from me… and I expressed them to you, and you took them with you. It made me feel cold, like love wasrt for me

I don’t believe that. I don’t believe that -

You know what? Reality and love are almost contradictory for me. It’s funny, every single of my exes, they’re now married. Men go out with me, we break up, and then they get married. And later they call me to thank me for teaching them what love is… .and that I taught them to care and respect women

I think I’m one of those -

I want to kill them! Why didn’t they ask me? I would have said no, but they could have asked! I know it’s my fault because I never felt it was the right man. Never. But what does it mean, the right man, the love of your life? The concept is absurd. We can only be complete with another person. It’s evil, right? I guess I’ve been heartbroken too many times and then I recovered. So now, you know, from the starts, I make no effort. I know it’s not gonna work out

لطفاً ازم نخواید ترجمه اش کنم، چون همه حسش به این نحوه بیانشه!
و بعد از این، اون ترانه فوق العاده والس که سلین با گیتار می زنه و می خونه… و نگاه جسی… وای! عجب افسوسی!
در تمام لحظات فیلم یه دردی با آدم همراهه… پایانی که می دونی هر چی هم عقب بیفته، برای این دو نفر نزدیکه… :|
دلم می خواد قد یه مثنوی درباره این فیلم بنویسم… درباره بیانش از احساسات آدم ها… در مدح در لحظه زندگی کردن… درباره پاریس جادوئی… خیلی چیزها! اما باور کنید تا این فیلم رو نبینید نمی تونید حتی یه کلمه از چیزایی که می گم رو درک کنید!

Rumor Has It:

- فیلمبرداری این فیلم فقط 15 روز طول کشیده.

- این فیلم برای بهترین فیلمنامه اقتباسی نامزد شد، درحالیکه فیلمنامه اش از روی هیچ متن یا واقعه ای اقتباس نشده بود. اما قوانین آکادمی می گه همه دنباله ها، اقتباسی هستن! (این فیلم دنباله فیلم Before Sunrise هست که در سال 1995 ساخته شده)

- زن و مرد فرانسوی که سلین توی حیاط باهاشون صحبت می کنه پدر و مادر واقعی جولی دیپلای (بازیگر نقش سلین) هستن.

- جولی دیپلای برای ساندترک فیلم، سه تا آهنگ نوشت و اجرا کرد.

- بدلیل اینکه زمان وقایع فیلم در اواسط بعدازظهره، کارگردان فقط در همون موقع روز حاضر به فیلمبرداری بود و معتقد بود به حس بازیگرها کمک می کنه.

- این فیلم 9 سال بعد از فیلم اول ساخته شده که دقیقاً مساوی با فاصله زمانی وقایع دو فیلم از همدیگه است.

- سلین به جسی می گه: تو متولد برج عقربی و من برج قوس، واسه همین با هم کنار میایم. این دو تا، ماه های واقعی تولد اتان هاوک و جولی دیپلای هستن.

- توی فیلم اتان هاوک می گه با همسرش به این دلیل ازدواج کرده، چون باردار شده بوده. درست بعد از فیلمبرداری این فیلم، هاوک از همسرش، اوما تورمن جدا شد که ازدواج خودشون هم دقیقاً به همین دلیل گفته شده بود!

Download:

من فیلم رو با کیفیت DVDRip دیدم و از زیرنویس انگلیسیش هم استفاده کردم… اما یه زیرنویس فارسی فقط براش هست که اینجاست. لینک های دانلود خود فیلم رو با زیرنویس انگلیسیش براتون توی کامنت اول میذارم :)

 

- Yeah, we have this exciting time together… and he leaves and I miss him, but at least I’m not dying inside. When someone’s always around me, I’m suffocating.

- No, wait, you just said that you need to love and be loved.

- Yeah, but when I do, it quickly makes me nauseous. It’s a disaster. I mean, I’m really happy only when I’m on my own. Even being alone, it’s better than sitting next to a lover and feeling lonely. It’s not so easy for me to be a romantic. You start off that way, and after you’ve been screwed over a few times… you forget about your delusional ideas and you take what comes into your life. That’s not even true. I haven’t been screwed over… I’ve just had too many blah relationships. They werert mean, they cared for me… but there were no real connection or excitement. At least, not from my side.

- God, I’m sorry, is it really that bad? It’s not, right?

- You know, it’s not even that. I was… I was fine until I read your fucking book. It stirred shit up, you know? It reminded me how genuinely romantic I was… how I had so much hope in things… and now it’s like I don’t believe in anything that relates to love. I don’t feel things for people anymore. In a way, I put all my romanticism into that one night… and I was never able to feel all this again. Like, somehow this night took things away from me… and I expressed them to you, and you took them with you. It made me feel cold, like love wasrt for me.

- I don’t believe that. I don’t believe that.

- You know what? Reality and love are almost contradictory for me. It’s funny, every single of my exes, they’re now married. Men go out with me, we break up, and then they get married. And later they call me to thank me for teaching them what love is… .and that I taught them to care and respect women.

- I think I’m one of those.

- I want to kill them! Why didn’t they ask me? I would have said no, but they could have asked! I know it’s my fault because I never felt it was the right man. Never. But what does it mean, ~the right man, the love of your life? The concept is absurd. We can only be complete with another person. It’s evil, right? I guess I’ve been heartbroken too many times and then I recovered. So now, you know, from the starts, I make no effort. I know it’s not gonna work out.